راهبرد چین در قبال جنگ ایران را میتوان ترکیبی از صبر، بهرهبرداری از فرصتها و در عین حال، احتیاط در برابر ریسکهای ناشناخته دانست؛ رویکردی که بیش از هر چیز، بر مدیریت زمان و اجتناب از درگیری مستقیم استوار است.
در یک سال گذشته، دونالد ترامپ با تعرفهها متحدان آمریکا را تحت فشار گذاشته، فدرالرزرو را آماج حملات لفظی کرده و با کسری بودجه چنان برخورد کرده که گویی مسئلهای حاشیهای است. با این حال، اغلب بازارهای دارایی طوری رفتار کردهاند که انگار هیچ اتفاق نگرانکنندهای رخ نداده است.
اکونومیست در تازهترین سرمقاله خود معتقد است که با وجود عقبنشینی تاکتیکی ترامپ نسبت به گرینلند، ریسکهای بزرگ همچنان باقی ماندهاند؛ به تعبیری، گرینلند تنها نوک کوه یخ است.
ذینفع بزرگ تحولات ناشی از سال اول دوره دوم ریاستجمهوری ترامپ، شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، بوده است.
آمریکا وارد عصری شده که قوانین و سنتهای سیاسی دیگر مانع تصمیمات رئیسجمهوری و خانوادهاش نیستند. از ثروتاندوزی اعضای خانواده ترامپ گرفته تا فشار مستقیم بر شرکتها، محدودیتهای گذشته کنار رفته و «هر چیزی مجاز است» به قاعدهای جدید تبدیل شده است.
بازار سهام آمریکا در بالاترین ارزشگذاریهای تاریخی قرار دارد و کارشناسان هشدار میدهند که سقوط احتمالی سهام میتواند اقتصاد جهانی را به رکود وارد کند.
نشریه اکونومیست در سرمقاله این هفته خود تحلیل میکند که پیشرفت در مذاکرات غزه که در نتیجه فشارهای دونالد ترامپ ایجاده است میتواند بهترین فرصت برای ایجاد صلح پایدار باشد و آغازی نو را برای خاورمیانه رقم بزند.
براساس تحلیل هفته نامه اکونومیست، سهم آمریکاییهایی که از اسرائیل در مقابل فلسطینیها حمایت میکنند به پایینترین سطح خوددر ۲۵ سال گذشته رسیده است، در حالی که از دست دادن حمایت افکار عمومی آمریکا برای اسرائیل فاجعهبار خواهد بود.
در حالیکه آمریکا هنوز با زخمهای حمله ۶ ژانویه دستوپنجه نرم میکند، برزیل مسیر متفاوتی را برگزیده است؛ جایی که رسیدگی قضایی به نقش ژایر بولسونارو و همپیمانانش میتواند الگویی جهانی از چگونگی مهار پوپولیسم و دفاع از دموکراسی ارائه دهد.
