
به گزارش مانا، روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز نوشت: سران جهان، مدیران شرکتها و شخصیتهایی از جامعه مدنی با گردهمایی در شهر داووس سوئیس در اجلاس امسال مجمع جهانی اقتصاد شرکت می کنند.
به نوشته این رسانه، دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا قصد دارد با هیاتی بزرگ شامل اسکات بسنت وزیر خزانه داری و استیو ویتکاف نماینده ویژه اش در خاورمیانه در این اجلاس شرکت کند.
نیویورک تایمز به نقل از تحلیلگران آمریکایی و اروپایی و سیاستمدارانی که در آستانه برگزاری این اجلاس با آن ها مصاحبه شده است، نوشت: موضوعات مختلفی از جمله جنگ در اوکراین، چشم انداز تجارت جهانی و بازارها و احتمال حمله چین به تایوان، وضعیت خاورمیانه با توجه به تحولات اخیر ایران در دستور کار بحثهای اجلاس امسال قرار دارد.
یکی از موضوعات کلیدی اجلاس داووس مساله اقتصاد جهانی است. ایان برمر رئیس و موسس گروه اوراسیا در این زمینه گفت: آمریکا به شکل فزایندهای به «ادامه رهبری بر اساس ارزشها و سیاستهایی که در نظم پساجنگ جهانی» تمایلی نشان نداده است.
رئیس و بنیانگذار گروه اوراسیا، شرکت پیشرو در تحقیقات و مشاوره ریسک سیاسی جهانی، که در داووس حضور خواهد داشت، گفت: ایالات متحده تاکنون قدرتمندترین و تأثیرگذارترین کشور جهان بوده است، بنابراین وقتی اتفاقات بزرگی در ایالات متحده رخ میدهد، تأثیر بسیار زیادی در جهان خواهد داشت.
برمر گفت، ایالات متحده تمایلی به ایفای نقش «پلیس جهانی» یا «معمار اصلی تجارت آزاد» یا «مروج حاکمیت قانون یا دموکراسی» ندارد، حتی اگر این کارها را گاهی ریاکارانه و نه همیشه خوب انجام داده باشد.
برمر افزود که «هیچ کشور یا گروه دیگری از کشورها قادر و مایل به جایگزینی ایالات متحده نخواهند بود.»
رئیس گروه اوراسیا افزود: ترامپ «یک شتابدهنده معنادار» در این تغییرات است و افزود که همه این ها می تواند به یک انقلاب سیاسی در ایالات متحده منجر شود.
برمر و دیگران پیشبینی میکنند که حزب جمهوریخواه در ماه نوامبر (آبان) به دلیل محبوبیت پایین رئیس جمهور اکثریت خود را در مجلس نمایندگان از دست خواهد داد. آخرین نظرسنجیهای اکونومیست نشان میدهد که میزان محبوبیت رئیس جمهوری آمریکا اکنون ۴۰ درصد است و تدابیر «حفاظتی» موجود در برابر سیاستهای او در قوه قضائیه و سیستم فدرال آمریکا و در میان فرمانداران و شهرداران، مانع اقداماتش خواهد شد.
رابرت زولیک رئیس سابق بانک جهانی و نماینده تجاری ایالات متحده در دوران جورج دبلیو بوش رئیس جمهوری اسبق آمریکا پیشبینی کرد که در جبهه تجاری، ترامپ به احتمال زیاد به جنگهای تجاری با استفاده از ابزار مورد علاقه خود «تعرفهها» ادامه خواهد داد.
زولیک معمار ابتکارات تجاری بزرگ بود و در بسیاری از موارد در داووس شرکت کرد، او اکنون عضو ارشد مرکز علوم و امور بینالملل بلفر دانشگاه هاروارد است.
تعرفهها؛ چماق دم دست ترامپ
سال گذشته، رئیس جمهور از اختیارات اضطراری برای اعمال تعرفه بر واردات از بیش از ۱۰۰ کشور استفاده کرد که در بسیاری از موارد آن ها را به سطوحی رساند که در یک قرن گذشته تقریبا بی سابقه بود. ترامپ قصد داشت با اعمال تعرفه ها کسری تجاری ایالات متحده را کاهش داده و تولید در داخل را تقویت کند.
زولیک در این زمینه گفت: ترامپ تعرفهها را به عنوان یک چماق دم دستی قلمداد می کند و هزینههای تعرفهها را نمیبیند: او فقط آنها را نوعی اهرم فشار میبیند. او هیچ علاقهای به نهادها یا قوانین ندارد. بدیهی است که استفاده از این چماق آسانتر از اقدام نظامی است و چیزی بیش از کلمات است، به همین دلیل انتظار دارم که او به استفاده از آن ادامه دهد.
این عضو ارشد مرکز علوم و امور بینالمللی دانشگاه هاروارد خاطرنشان کرد که ایالات متحده تنها حدود ۱۴ درصد از تجارت جهانی را تشکیل میدهد، بنابراین شرکای تجاری آن، چه بزرگ و چه کوچک، احتمالاً با سایر کشورها تجارت خواهند کرد. اوایل این ماه، اتحادیه اروپا یک پیمان تجارت آزاد فراگیر با چهار کشور آمریکای جنوبی (مرکوسور) منعقد کرد.
زولیک گفت، برای شرکتکنندگان در داووس، یکی از بزرگترین موضوعات، چشمانداز بازارهای جهانی، عرضه اولیه سهام و معاملات و این که چه کسی رئیس بعدی بانک مرکزی آمریکا (فدرال رزرو) است، خواهد بود.
ترامپ بارها تمایل خود را برای برکناری و جایگزینی جروم پاول رئیس فعلی فدرال رزرو که دوره ریاستش در ماه مه به پایان میرسد و به تازگی هدف تحقیقات فدرال قرار گرفت، نشان داده است. ترامپ در مصاحبهای در این ماه به نیویورک تایمز گفت که درباره جایگزینی پاول تصمیم گرفته است، اما نگفت چه کسی را جایگزین وی خواهد کرد.
نفت و سوخت فسیلی؛ موضوع نگرانکننده برای شرکتکنندگان در داووس
مگان ال. اوسالیوان استاد دانشکده کندی دانشگاه هاروارد، که به مقام های امنیت ملی در دولتهای جمهوریخواه و دموکرات مشاوره داده و در جلسات داووس امسال شرکت خواهد کرد، گفت: وقتی صحبت از عرضه و هزینه جهانی انرژی میشود، ما در جهانی هستیم که رقابت قدرتهای بزرگ و حتی درگیری بالقوه بسیار واقعی است.
یکی از نقاط خطر، عرضه و هزینه انرژی است. به گفته اوسالیوان «ما هنوز در جهانی هستیم که بیش از ۸۰ درصد از نیازهای انرژی جهانی توسط سوختهای فسیلی تأمین میشود.»
نیویورک تایمز نوشت: پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تولیدکنندگان نفت و گاز در بازار جهانی ادغام شدند و بسیاری از کشورها، از جمله آمریکا و چین، اطمینان داشتند که میتوانند انرژی را با قیمت مناسب خریداری کنند، «بنابراین انرژی به عنوان یک ابزار ژئوپلیتیکی دیده نمیشد.» پس از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، قیمت نفت و بنزین در همه جا، از جمله در ایالات متحده، به شدت افزایش یافت و تورم را بالا برد.
اوسالیوان افزود: ما در جهانی هستیم که رقابت قدرتهای بزرگ و حتی درگیری بالقوه بسیار واقعی است. بنابراین استفاده از انرژی برای پیشبرد ناگهانی این اهداف نه تنها قابل تصور، بلکه رایج نیز هست. به عنوان مثال، در ونزوئلا، به نظر می رسد نفت کاملا در عزم رئیس جمهور برای ادامه مشارکت نقش محوری داشته است.
مجمع جهانی اقتصاد در سال ۱۹۷۱ در یک پیست اسکی سوئیس به عنوان گردهمایی رهبران تجاری تأسیس شد، و اکنون به یک گردهمایی جهانی برای سران کشورها و دولتها، نمایندگان جامعه مدنی، دانشگاهیان و کارشناسان و روزنامهنگاران تبدیل شده است.
نیویورک تایمز نوشت این مجمع همچنین به نمادی از ثروتمندترین و قدرتمندترین کشورهای جهان تبدیل شده است. پیتر اس. گودمن روزنامه نگار در کتاب خود در سال ۲۰۲۲ با عنوان «مرد داووس: چگونه میلیاردرها جهان را بلعیدند» نوشت: روی کاغذ، این مجمع فقط یک سمینار چند روزه دیگر است که به مقابله قاطعانه با مشکلات روز اختصاص دارد و در آن بحثهای جدی در مورد تغییرات اقلیمی، عدم تعادل جنسیتی و آینده دیجیتال مطرح میشود. در پشت صحنه، این مجمع بستری برای معاملات تجاری و شبکههای استراتژیک است، یک جشن گپ و گفت و گو که با حمایت غولهای مالی و شرکتهای مشاورهای برگزار می شود.
اسالیوان از دانشگاه هاروارد، معایب لجستیکی داووس را اینگونه برشمرد: سرما، خیابانهای لغزنده، و فقدان فضای کافی یا اتاقهای هتل برای کسانی که گرد هم میآیند.
وی افزود: در عصری از چندپارگی ژئوپلیتیکی و بیاعتمادی عمیق به نهادها، داووس همچنان یکی از معدود مکانهایی است که قدرتها و بخشهای رقیب هنوز با یکدیگر گفتگو میکنند. البته با یک نکته مهم: «در داووس، تبدیل گفتگوی نخبگان به عمل همچنان یک چالش است.»