معرفی بهترین دوست جدید ایالات متحده!

هفته نامه اکونومیست در سرمقاله شماره ۱۷ ژوئن سال ۲۰۲۳، با عنوان" بهترین دوست جدید آمریکا"، به بررسی روابط هند و آمریکا پرداخته و یک پرسش مطرح کرده است: چرا هند برای آمریکا اهمیت دارد؟

کد خبر: ۹۶۲۰۰

تاریخ: ۲۸ خرداد ۱۴۰۲ - ۱۷:۵۰

به گزارش مانا، هیچ کشوری ،به جز چین، به اندازه هند تشنه نفت از اقتصاد روسیه  در دوران جنگ حمایت نکرده است.

هند یکی از معدود کشورهایی است که در رتبه بندی آزادی دموکراتیک، بیشترین سقوط را تجربه کرده است. با این وجود، نارندرا مودی، نخست وزیر هند، در هفته آینده در واشنگتن با استقبال پرشوری مواجه خواهد شد. رئیس جمهور جو بایدن به نخست وزیر هند افتخار یک سفر دولتی را داده است. آمریکایی‌ها امیدوارند به توافقات دفاعی دست یابند. آقای مودی به همراه وینستون چرچیل، نلسون ماندلا و ولودیمیر زلنسکی یکی از معدود رهبران خارجی خواهد بود که بیش از یک بار در جلسه مشترک کنگره سخنرانی خواهند کرد.

نفوذ جهانی غول آسیای جنوبی به سرعت در حال افزایش است. اقتصاد آن پنجمین اقتصاد بزرگ جهان است. دیاسپورای  18 میلیونی آن (پراکندگی جمعیت) از آمریکا تا خلیج فارس در حال رشد است و هند برای تلاش آمریکا برای دفاع از خود در آسیا و جلوگیری از تهاجم چین، بسیار ضروری است.
اگرچه هند بزرگ، سرمایه‌دار، دموکراتیک و نسبت به چین محتاط  است، اما فقیر و پوپولیست نیز است و همانطور که مصاحبه اکونومیست با سوبرهمانیام جایشانکار، وزیر امور خارجه آن نشان می‌دهد، بقایای نظم غربی پس از 1945 را نادیده می‌گیرد. بنابراین این رابطه، یک مورد آزمایشی برای اتحاد آشفته دموکراسی هایی است که در دنیای چند قطبی ظهور می کنند. اما آیا هر دو طرف می توانند از مزایای تجاری و امنیتی یک همکاری برخوردار شوند، حتی با وجود اینکه اصول مشترک کمتری نسبت به آنچه که ممکن است اعتراف کنند، با یکدیگر دارند؟

پیشرفت روزافزون اقتصاد هند

ترقی هند داستانی امیدوارکننده است. انتظار می‌رود که تولید ناخالص داخلی این کشور که یکی از سریع‌ترین اقتصادهای در حال رشد است، تا سال ۲۰۲۸ از ژاپن و آلمان پیشی بگیرد. برخلاف ببرهای آسیای شرقی، صادرات هند از طریق خدمات بهبود یافته است. نه فقط به مراکز تماس، بلکه به دیتاساینتیست های گلدمن ساکس فکر کنید. زیرساخت‌ها نیز در زمان آقای مودی و همتایان پیشین او بهبود یافته است و تولید ممکن است با تنوع بخشی زنجیره‌های تامین از چین افزایش یابد: اپل 7 درصد از آیفون‌ها را در هند مونتاژ می‌کند. شکست اصلی هند تعداد زیادی از جوانان غیر‌ماهر و بیکار آن است. هند تلاش دارد با پیشگامی در یک دولت رفاه دیجیتال به آنها کمک کند.

تا حدی به لطف دیاسپورای آن، قدرت نرم هند در جهان بی‌مانند است. رؤسای آلفابت، آی‌بی‌ام و مایکروسافت، و رؤسای سه مدرسه از پنج مدرسه برتر کسب‌وکار آمریکا، هندی‌تبار هستند. 70 درصد از عموم مردم آمریکا نسبت به هند نظر مثبت دارند، در حالی که این رقم برای چین 15 درصد است.

ممکن است فکر کنید همه اینها آمریکا و هند را به شرکایی طبیعی تبدیل می کند. مطمئناً تلاش 25 ساله برای توسعه روابط تحت تأثیر تغییرات سیاسی در هر دو کشور قرار نگرفته است. هند عضوی از گروه چهارجانبه «کواد» - یک گروه امنیتی شامل آمریکا، استرالیا، ژاپن و هند - است. به منظور تقویت قدرت سخت هند، آمریکا مجموعه‌ای از قراردادهای دفاعی را آماده می‌کند که برخی از آنها ممکن است هفته آینده در واشنگتن امضا شود تا همکاری های نظامی-فنّاوری را تقویت کند. دولت بایدن بر این باور است که این بزرگترین نقطه عطف در روابط دوجانبه از زمان انعقاد توافقنامه همکاری هسته ای غیرنظامی در سال 2005 خواهد بود.

موانع ارتباط

با این حال، این رابطه با دو مانع بالقوه مواجه است. اولاً، گرایش غربگرایانه هند - که پس از درگیری‌های مرزی با نیروهای چینی در سال 2020 آشکارتر شد - اساساً عمل‌گرایانه است اما از نظر ایدئولوژیک، به کشورهای غربی مشکوک است و ادعای رهبری جهانی آنها را قاطعانه رد می‌کند. نتیجه این انگیزه‌های متناقض، سرگردانی است. هند شریک استراتژیک آمریکاست که به غرب بی‌اعتماد است و بعید است که هرگز وارد یک اتحاد رسمی با آمریکا شود و همچنین مجذوب روسیه است و از آن تسلیحات می‌گیرد. مشخص نیست که اگر فشار بیاورد، آمریکا چقدر می‌تواند از هند انتظار حمایت داشته باشد. این کشور می خواهد دفاع زمینی خود را در برابر چین تقویت کند، نه برای جنگیدن بر سر تایوان.

دومین مانع، حملات آقای مودی به هنجارهای لیبرال است. تحت حزب ملی گرای هندو و اسلام هراس او، هند با بیش از 200 میلیون نفر از مردم خود دشمنی می‌کند. لینچ کردن ( مجازات فرا قانونی توسط گروهی غیررسمی) و سلب مالکیت مسیحیان و مسلمانان رو به افزایش است. مطبوعات  ترسانده شده‌اند و دادگاه‌ها عمدتاً تحت کنترل گروه‌هایی خاص هستند. اگرچه به نظر می‌رسد هند مطمئناً یک دموکراسی باقی خواهد ماند اما این یک کشور غیرلیبرال است. همچنین این واقعیت که تنها 60 میلیون نفر از 1.4 میلیارد نفر آن شغل رسمی دارند، یک وضعیت بالقوه انفجاری در کشوری است که مستعد آشوب است.

برخی معتقدند که آمریکا در معرض خطر تکرار تاریخ خود با چین است، از این منظر که مزایای اقتصادی زیادی را به رقیبی که در نهایت به مقابله با آمریکا خواهد پرداخت، پیشکش می‌کند. عقیده‌ای که بعید به نظر می‌رسد. بدگمانی دوطرفه به چین به تنهایی باید هند را نزدیک نگه دارد. رد همکاری با هند به دلیل عدم انطباق ایدئولوژی و دموکراسی با آرمان‌های غربی تنها به چین قدرت می بخشد. همچنین نشان می‌دهد که آمریکا در سازگاری با دنیای چندقطبی پیشِ رو شکست خورده است.

در عوض، آمریکا و متحدانش باید واقع بین باشند و در تلاش برای یافتن نقاط مشترک بین این دو کشور خلاق باشند. این به معنای لایه بندی رابطه با تلاش های مشترک است. تلاش‌های دولت بایدن برای تسریع انتقال فنّاوری به هند نمونه امیدوارکننده به نظر می‌رسد. با تقویت صنعت دفاعی هند، آمریکا امیدوار است این کشور را از سلاح‌های بی مصرف روسی دور کند و منبع جدید و مقرون به صرفه تسلیحاتی را برای سایر دموکراسی‌های آسیایی فراهم کند. سایر زمینه‌های همکاری می‌تواند شامل انرژی پاک و فنّاوری باشد زیرا هر دو کشور به دنبال اجتناب از اتکا به چین هستند.

همسویی منافع، نه اصول

سیاست خارجی آمریکا همیشه واقع‌گرایی را با آرمان‌گرایی ترکیب کرده است. بنابراین آمریکا باید علیه حملات به هنجارهای دموکراتیک و حقوق بشر بی‌پرده سخن بگوید، حتی اگر با هند همکاری نزدیک‌تری داشته باشد. به نوبه خود، هند باید به این ایده عادت کند که هرچه قدرتمندتر شود، تحت نظارت بیشتری قرار خواهد گرفت. این رابطه باید مانند یک شراکت تجاری بلندمدت عمل کند: هند و آمریکا ممکن است همه چیز را در این رابطه دوست نداشته باشند، اما باید به مزایای بزرگ فکر کنند. شاید این مهم ترین معامله قرن بیست و یکم باشد.