اطلس زیستگاه‌های حساس ساحلی دریای خزر تهیه می‌شود

مدیر کل دفتر سواحل و زیست بوم‌های ساحلی سازمان حفاظت محیط زیست از تهیه اطلس زیستگاه‌های حساس ساحلی دریای خزر خبر داد.

کد خبر: ۸۵۱۲۸

تاریخ: ۱۳ آبان ۱۳۹۸ - ۱۲:۰۲

داوود میرشکار در گفتگو با خبرنگار مانا اظهار داشت: تهیه اطلس زیستگاه‌های حساس ساحلی دریای خزر در دستور کار سازمان حفاظت محیط زیست قرار گرفته است.

مدیر کل دفتر سواحل و زیست بوم‌های ساحلی سازمان حفاظت محیط زیست در ادامه از تهیه اطلس زیستگاه‌های حساس ساحلی دریای خزر خبر داد و بیان داشت: این امر در صورت تخصیص اعتبارات لازم، امسال آغاز خواهد شد.

وی خاطرنشان ساخت: تهیه اطلس زیستگاه‌های حساس ساحلی دریای خزر با همکاری دانشگاه‌های شمالی کشور و نیز پژوهشکده‌های شیلاتی فعال در سواحل خزر انجام خواهد شد.

این مقام مسئول سازمان حفاظت محیط زیست، تأکید کرد: بدون شک با تهیه اطلس زیستگاه‌های حساس ساحلی دریای خزر، شاهد حفاظت هر‌چه بیشتر از محیط زیست دریای خزر خواهیم بود.

به گفته وی، با شناسایی زیستگاه‌های حساس ساحلی، به منظور حفاظت از این مناطق حساس، ساخت و ساز‌ها در سواحل به شدت کنترل خواهد شد تا آسیبی متوجه زیستگاه‌های حساس ساحلی در نوار ساحلی دریای خزر نشود.

مدیر کل دفتر سواحل و زیست بوم‌های ساحلی سازمان حفاظت محیط زیست در ادامه، ارزش گذاری اقتصادی اکوسیستم‌های حساس ساحلی- دریایی را از جمله مهمترین برنامه‌های کلان دفتر زیست بوم‌های دریایی در معاونت محیط زیست دریایی عنوان کرد.

این مقام مسئول در سازمان حفاظت محیط زیست همچنین از تدوین برنامه مدیریت زیست بوم‌های حساس و شکننده ساحلی خبر داد و تهیه اطلس زیست بوم‌های دریایی را اقدامی مهم در راستای ارتقای عملکرد حفاظت از محیط زیست دریایی کشورمان عنوان کرد.

میرشکار برگزاری کارگاه‌های آموزشی حفاظت از محیط زیست دریایی را از جمله برنامه‌های کلان این سازمان اعلام کرد و گفت: برگزاری کارگاه‌های آموزشی ارتقای دانش زیست محیطی برای جوامع محلی به صورت گسترده در دستور کار قرار دارد.

وی بهره برداری از دانش بومی ساحل نشینان در حفاظت از تنوع زیستی ساحلی – دریایی را نیز از دیگر برنامه‌هایی عنوان کرد که در زمره اهداف کلان دفتر زیست بوم‌های دریایی قرار دارد.

مدیر کل دفتر سواحل و زیست بوم‌های ساحلی سازمان حفاظت محیط زیست، همچنین از تدوین برنامه اقدام ملی حفاظت از گونه‌های در معرض خطر انقراض ساحلی – دریایی خبر داد.

وی بر ضرورت توسعه پایش و حفاظت از گونه‌های در معرض خطر تأکید کرد و گفت: در این راستا سازمان حفاظت محیط زیست از برگزاری هر گونه کنفرانس‌های ملی، منطقه‌ای و بین المللی در خصوص پایش و حفاظت از گونه‌های در معرض خطر حمایت خواهد کرد.

وی در ادامه در خصوص روند اسیدی شدن آب دریا‌ها و اثر منفی آن بر زیست بوم‌های دریایی بیان داشت: امروز دیدگاه مشترک بسیاری از دانشمندان این است که روند اسیدی شدن آب‌ها خیلی سریع‌تر از آنچه که در گذشته بوده به پیش می‌رود به طوری‌که بسیاری از گونه‌های دریایی زمانی برای سازگار شدن با آن نخواهند داشت.

مدیر کل دفتر سواحل و زیست بوم‌های دریایی سازمان حفاظت محیط‌زیست در ادامه گفته‌های خود خاطرنشان ساخت: اگر‌چه این تأثیرات به چشم بسیاری از مردم نمی‌آید، اما ایجاد تغییرات گسترده در محیط زیست دریایی اجتناب ناپذیر است.

وی با اشاره به آغاز انقلاب صنعتی و استفاده گسترده از انواع سوخت‌های فسیلی، اذعان داشت: این امر موجب ایجاد تحولات گسترده در زندگی انسان شد، اما به موازات آن عوارض و آثار منفی بسیاری بر جوامع انسانی و محیط زیست زمین برجای گذاشته است.

میرشکار با بیان اینکه دی اکسید کربن حاصل از احتراق یکی از مهمترین گاز‌های حاصل از فعالیت‌های انسانی است، اظهار داشت: غلظت اتمسفری دی اکسید کربن برای چند هزار سال ثابت بوده، اما با آغاز دوره صنعتی شدن از سال‌های ۱۸۰۰ میلادی به بعد افزایش سریعی پیدا کرده است.

میرشکار عنوان کرد: در حال حاضر میزان این گاز نسبت به چند صد سال قبل افزایش ۳۰ درصدی را نشان می‌دهد و پیش بینی می‌شود که تا پایان این قرن به دو تا سه برابر حد طبیعی خود برسد.

به گفته این مقام مسئول در سازمان حفاظت محیط زیست، مطالعات و بررسی‌هایی که از دهه هشتاد میلادی به بعد با تلاش اقیانوس شناسان انجام شده پیشنهاد می‌کند که از آغاز انقلاب صنعتی تاکنون حدود نیمی از کربن آزاد شده از سوخت‌های فسیلی توسط اقیانوس‌ها جذب شده است.

وی با تأکید بر نقش زیاد جذب دی اکسید کربن توسط اقیانوس‌ها بر محیط زیست دریایی، گفت: آزمایش‌های اخیر نشان می‌دهند که این تغییرات برای بعضی ارگانیسم‌های دریایی زیان‌آور هستند؛ به خصوص آن‌هایی که برای ساخت صدف‌ها یا دیگر اجزای بدن خود به کربنات کلسیم محیط وابسته اند.

این مقام مسئول در سازمان محیط زیست، عنوان کرد: بنابراین با اسیدی شدن بیشتر اقیانوس‌ها آن بخش از آب که پوسته یا ساختار کربنات کلسیمی آبزیان با آن سازگار است به تدریج کم عمق‌تر و باریک‌تر خواهد شد و در نهایت محدوده‌های کوچک‌تری از آب‌ها، مطلوبیت خود را برای موجودات سازنده کربنات کلسیم حفظ خواهند کرد.